panelarrow

Moje3po3

Blog: opowiadania, reportaże, proza życia

ogrod1

Wierzyć będę w twoje ogrody.

| 1 Comment

Zabierz rękę o długich palcach

Gdy pociąg zatrzyma się na chwile

I gasną oddechy ludzi pod płaszczem trwogi

Wierzyć będę w twoje ogrody

Czekać nadejścia dni

Kiedy zamkniesz kielich dłoni

Będę mogła narodzić się znowu

A Ty nie wysiądziesz na najbliższej stacji.

Udostępnij na:

One Comment

  1. Trwoga, trwoga i po trwodze bo ja nigdzie nie wychodze

Dodaj komentarz

Required fields are marked *.



*